SPETTER , PIETER , PATER ———– STERVEN DOE IK PAS LATER

Het vorige weekend zat vol mooie, betekenisvolle afspraken. Op zaterdag was noa met haar papa hier. Papa studeerde, hij moet 2 febr. voor zijn psychologiestudie tentamen maken. Zondag was de enige en oudste broer van Tjeu hier. Hij is 80 jaar en heel slecht ter been . Maar rijden kan hij nog goed . We wilden elkaar nog face to face spreken en afscheid nemen nu ik nog helder ben.

Wij speelden zaterdag met Noa, kon haar papa rustig studeren. Noa vindt de traplift geweldig. Jullie snappen, het bleef niet bij 1 x ermee naar boven en beneden . Want ze wist fijntjes van alles te verzinnen om er mee bezig te zijn. Als ik bv even in bed ging rusten boven, of de was aanzetten , riep ze: oma, zal ik de lift voor je naar boven laten komen, zodat jij ermee naar beneden kunt?

met de traplift naar boven

met de traplift naar boven

En de douchestoel , daar heeft ze ook al ingezeten. Ik heb twee leuke foto’s ervan gemaakt . Ik heb al regelmatig op de stoel kunnen douchen. Wat was dat heerlijk. Met de ogen dicht voelde ik me al een hele tijd wat wankel op de benen staan. Nu kon ik zittend zonder angstig zijn om te vallen uitgebreid spetteren.

op de douche stoel

op de douche stoel

.

.

En Noa hielp Tjeu die zaterdag ook mee om allerhande lekkere hapjes aan mijn bed te brengen. En een knuffel-oma-beer om troost bij te zoeken. Ook de babyfoon die we aangelegd hebben wist ze perfect te gebruiken om vanaf beneden met mij boven te communiceren . En na twee weken binnen zitten en liggen gingen we ook weer eens naar buiten . Zij om te skeeleren en ze wilde zelfs op de bankjes in de straat picknicken. We plukten zaterdag dus de fijne en gezellige momenten uit de dag. Want sterven …….dat doe ik echt pas later!

Noa mocht zaterdagochtend ook nog van J, mijn verpleger , het spuitje met zoutoplossing in de drainleiding spuiten. Met volle aandacht duwde ze de vloeistof eruit richting mijn buik. Trots keek ze mij en J. daarna aan. Verpleegster of dokter in spe? Haar ook op deze manier bij mijn verzorging nu betrekken , op de momenten dat ze zelf wil , helpen haar ook met deze nieuwe situatie goed om te gaan. Eigenlijk lijkt het voor haar allemaal heel vanzelfsprekend , is het weten dat ik ergens in de komende maanden doodga DOOD-GEWOON.

Ik word nu regelmatig gemasseerd door mijn vriendin die ook vrijwilliger is bij het hospich hier vlakbij. Ze had er daar een cursus in gehad. Gebruikt er heerlijk geurende olien voor. Het is zo ontspannend. Daarna heeft ze nog een keer gekookt hier voor ons. En dat wil ze zo vaak als ze kan en ik, wij er behoeften aan hebben herhalen. Zo lief! Van het analyseren van gedichten wat wij met haar deden, komt op dit moment niet zoveel. maar wie weet, kunnen we de draad toch nog eens oppakken.

Het is voorjaar in ons huis. De knoppen van de magnolia tak die ik vorige week maandag van mijn vrienden E. en S . kreeg springt open in rose bloemen. Een feest voor mijn oog, een streling voor mijn hart. Dank lieve vrienden, dat jullie de lente in mijn huis brachten. ( klik op de foto om hem groot te zien.)

LENTE IN HUIS

LENTE IN HUIS

E . heeft het fotoalbum noa-oma ook al klaar. Het wordt nu afgedrukt. Ik werk verder aan het boek: oma vertel eens…! beiden komen in het herinneringskoffertje voor Noa.

Ik heb wisselend meer en minder energie. Op mijn goede dagen loop ik naar boven, voel ik me zwakker dan neem ik de traplift. Van de week heb ik zelfs gefietst. Met een mooi omweggetje heb ik een ritje naar het dorpscentrum gemaakt. Ik was zo blij dat ik dat kon en genoot er enorm van. Laat de lente maar komen!

Mijn haar begint ook sneller te groeien. Het is nog weinig flateus, maar wie weet, komt er toch nog een mooiere bos op te staan en ga ik niet helemaal kaal dood.

WEER EEN BEETJE HAAR

WEER EEN BEETJE HAAR

Het afscheid van de broer van Tjeu was heel mooi. We hebben veel gesproken over het ziektepoces en het overlijden van zijn vrouw. En over mijn proces. Daarna hebben we veel oude herinneringen opgehaald. Ook van hen vroeger thuis, en hoe het in de oorlog voor hen was ! We delen al een lange geschiedenis met elkaar. Het afscheid nemen was mooi en intiem. We hoefden niet eens te huilen maar keken in dankbaarheid om.  Van de week staan met excollega’s en met Kathinka , mijn keramiek docente , ook afspraakjes om afscheid te nemen  gepland. Het is zo goed om het nu en zo te doen.

Afgelopen donderdag waren we bij mijn oncoloog. Een hectische dag door plotseling allerhande problemen met de drain ( lekkage). Maar daarover schrijf ik in mijn volgende update.

Ik voel me met veel helpende handen, liefdevolle zorg, aandacht en warmte omgeven. Dus ik hoop dat ik zo nog wel even door kan!

Want sterven….dat doe ik pas later

 

8 reacties op “SPETTER , PIETER , PATER ———– STERVEN DOE IK PAS LATER

  1. Ik stuur een hele dikke kus en kroel! De lente komt er zeker aan lieve tante Annie. Je voelt, ziet, hoort en ruikt het gewoon. Geniet van alle mooie en dierbare momenten. Xxxxxx Gon

    • Kroel en kus ontvangen. Lekker verwarmend en steunend. Dank je wel.Ik hoop de lente gauw te voelen. Ik zit alweer enkele dagen binnen, vanwege het slechte storm en regen weer hier. Bah!

  2. Toen ik mijn traplift kreeg moest ik denken aan de film van de Gremlins waar een traplift zo’n vaart maakte dat ‘ie door t dak ging :)
    Scheelt een boel energie al die hulpmiddelen. Te gebruiken voor leuke dingen. Liefs Marja

    • Die snelheid van omhoog sjeesen zou Noa wel willen ! Ze had tegen haar moeder gezegd, de traplift gaat wel heel langzaam.;-) Blijft die lift het goed doen bij jou? Of zijn er vaak mankementen aan die verholpen moeten worden ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *