MAG IK DAN BIJ JOU?

Het laatste stukje van dit liedje van Claudia de Breij zingt al dagenlang rond in mijn hoofd

Als het einde komt,
En als ik dan bang ben,
Mag ik dan bij jou?

Als het einde komt,
En als ik dan alleen ben,
Mag ik dan bij jou?

MAG IK DAN BIJ JOU


mag ik dan bij jou

Link om het liedje te beluisteren KLIK HIER

Het ontroert me zo. Niet in het minst omdat Tjeu er onvoorwaardelijk steeds voor me is. Onvoorwaardelijk staat hij steeds naast me waardoor ik op dit moment nog geen echte angst voel..Natuurlijk ben ik geschokt dat ik PATS BOEM ineens door het plafond van mijn levensverlengende behandelingen gezakt ben. Ik leek met 5,5 jaar overleven met uitzaaiingen , mijn fitheid, energie, haast wel onoverwinnelijk. Ook al wist ik natuurlijk wel beter.
.
.
.

Natuurlijk heb ik last van die ascitusbuik die na twee weken op ploffen staat. Natuurlijk kijk ik met afgrijnzen naar die steeds dikker wordende buik die het begin van het einde aankondigde . En natuurlijk hou ik niet van korte en lange naalden, natuurlijk hou ik niet van scherpe en doffe prikken. Maar dan is er altijd Tjeu zijn geruststellende blik, zijn hand om vast te houden. En mag ik bij hem.

Zoals gisteren toen we voor de tweede keer een dag in het ziekenhuis waren voor ascitus drainage. Omdat ik al wat ervaren was kon ik me goed ontspannen. Dus het aanleggen van de drain ging voorspoedig. Ook al deed het een andere radioloog, met andere laborantes.  En ook al was het zijn eerste dag na een jaar bijgeschoold te zijn in het Radboud Ziekenhuis. Ook hij was heel vertrouwen wekkend en liet me voelen : je mag bij mij.

En wat zo lief was, toen hij laat in de middag de drain er uit haalde scande hij, zonder opdracht daartoe, nog even mijn lege buik . Ik had ’s morgens gezegd dat ik zo’n last had van mijn dikke darm en me wat zorgen maakte of die misschien ontstoken was. Heel zorgvuldig keek hij, maar zag geen ontstekingsreacties in de darm. Hij benoemde de pijn als de druk van de ascitus erop. Dat stelde me weer gerust.

Na het plaatsen van de drain werd weer een buisje vocht voor het lab afgetapt en daarna ging ik met bed en al weer terug naar de isolatie- kamer van de dagopname. ( Op zo’n gereden bed voel je je echt ineens doodziek! ) Ik werd volgens dezelfde routine als de vorige keer weer verpleegd. En ik werd in de loop van uren en uren verlost van, schrik niet, 7.3 liter ascitus vocht. Ongelooflijk, dat dat allemaal in mijn buik past. En vandaag en morgen gaat mijn mooie jurk aan. Want lang zal die jurk niet meer passen.

jurkje past weer perfect. Hoe lang?

jurkje past weer perfect. Hoe lang?

Donderdag hebben  we een afspraak met de HA  om ook al zovast de permanente drain te bespreken. En ze mag ook de wijk oncologisch verpleegkundig op ons afsturen. Volgende week dinsdag dan nog een gesprek met de onc. Verpl.k van het ziekenhuis. Mij dunkt, daarna kunnen we wel een beslissing nemen. Ik neig nu al naar een permanente drain.

Vannacht kon ik niet slapen, heb geen oog dicht gedaan. Om drie uur ben ik maar aan het herinnerings foto album ‘ Noa en Oma ‘ gaan werken voor in het herinnerings koffertje. Lekker opgeschoten. Mijn vriendin Ernie gaat het fotoboek maken voor me. Ik lever de foto’s aan. Mijn vriendin maakt prachtige albums.

En deze update post ik ook vroeg. Vruchtbare nacht dus, maar nu voel ik me toch wel behoorlijk brak.

Als het einde komt,
En als ik dan bang ben,
Mag ik dan bij jou?

Als het einde komt,
En als ik dan alleen ben,
Mag ik dan bij jou?

15 reacties op “MAG IK DAN BIJ JOU?

  1. Annie, ik denk aan je. Ik weet niet of je nog weet wie ik ben, we zagen elkaar bij de crematie van Maisa, mijn collega en jouw amazonemaatje. Wat naar dat jou nu ook die ascites moet treffen (lijkt me overigens ook heel vreemd om je buik zo snel te zien groeien en dan weer leeglopen). Een permanente drain klinkt dan inderdaad goed. Steeds naar het ziekenhuis is ook zo wat.

    • Ja, ik weet nog wel wie je bent. Ik was op de crematie van Diana ( Maisa) verrast door je woorden en meeleven met mij. Het lijkt wel of ik hetzelfde proces aan het lopen ben als Diana in haar laatste maanden. Nou ja, je bent echte maatjes of niet toch! Ik mis haar nu wel extra.

  2. Lieve Annie,
    Dat is schrikken… het onmogelijke leek bij jou waarheid te kunnen worden: jij zou met het hoogst haalbare gemak die 100 jaar gaan halen!

    Kanker is grillig helaas, dit blijkt wel uit hetgeen er de afgelopen periode is gebeurd met je.
    Ja, ook ik zie en lees de paralellen met Diana in haar laatste maanden. En toch, toch is er een deel in mij die denkt: ‘ het hóeft niet dezelfde kant op te gaan want vooralsnog zijn er in het afgenomen drainvocht géén kankercellen aangetroffen waardoor het toch nog door een ontsteking kan komen’. Ik hoop het en wens het van harte want dan is jou nog langere tijd gegeven Annie.

    Niet voor te stellen dat er een gewicht aan een voldragen zwangerschap van vocht dwars zat in je buik, logisch dat dit pijn en verstopping in je darmen teweeg brengt!

    Ja, en dan de keuze voor tweewekelijkse aftapping van het vocht of een permanente afloop van het vocht, dat is een afweging die alleen jij kunt maken. Vertrouw op jouw gevoel hierin: doe wat goed vormt en voel wat goed doet. Niets hierin is verkeerd.

    Sterkte voor de komende tijd! En ja, je mag bij heel veel mensen schuilen. Ook als het einde er nog lang niet blijkt te zijn voor jou.

    Een warme knuffel van Elsbeth

    • Wat lief dat je reageert Elsbeth.! Dank je.
      Maar het gaat echt naar het einde hoor, dat is de consequentie van ascites. Ik wil geen valse hoop. Hoe lang ik nog leef weet ik niet, maar gemiddeld staat er 20 weken voor na openbaring ascites. Het is voor 99,9% zeker dat het buikvliesuitzaaiingen zijn. maar soms wordt dat pas na met tussenpozen 3 x onderzoek van het vocht , met een speciale methode , zichtbaar. Ik weet dit van lotgenoten.

      Wat kennen we elkaar al lang. 2003? jouw gedichtjes waren een van de eerste lotgenoten expressies op mijn SAMEN MEER website.

      • Heftig Annie en helaas niet te ontkennen: het weten dat voor de fase waarin jij je nu bevindt 20 wkn. staan gemiddeld…

        Het is zoals het is hè? :’-(
        Weet niet wat te tikken buiten: schuil maar bij ons lieve Annie. En ik wens je samen met iedereen om je heen nog een kostbaar goede tijd toe vol met warme momenten!

        Vlgns. mij gaan wij zelfs al terug sinds 2002. Eerst via de Vlaamse borstkankerpagina’s van Nancy.

        Ik denk aan je, warme knuffel van mij

        • Ja, jouw missie is zeer zeker geslaagd Annie: je bent voor velen een steun, toeverlaat, motivator en inspirator. In het verleden, het nu en in de toekomst!

  3. Lieve tante Annie,
    Via mama hoor ik natuurlijk steeds hoe het met je gaat. En nu heb ik via mama ook jouw blog. Wat ben je toch een lieve, sterke vrouw. Ik leef heel erg met jullie mee. En ookal hebben we elkaar al een tijd niet gezien, mijn hart is bij jullie. Ik blijf je blog lezen en wens je heel veel sterkte, kracht en vertrouwen. ‘Mag ik dan bij jou’ is inderdaad erg prachtig en ontroerend. Een hele dikke knuffel voor jou en heel veel liefs ook voor ome Tjeu. Gonneke xxx PS. Jurkje staat top!!!

    • Dank je, lieve Gonneke. We zien elkaar vast gauw een keer. En je moeder mantelzorgde gisteren al volop mee toen we bezoek hadden. lief hoor. en haar bos bloemen, zo mooi. ik geniet er met volle teugen van! Kusjes voor je drie kindjes.

  4. Annie wat een mooie jurk en wat staat hij je prachtig!

    Ik hoop dat Tjeu en jij nog een mooie tijd samen hebben.
    En dat er tzt de juiste, perfecte, warme en liefdevolle zorg voor je geregeld wordt
    Fijn om zo’n geweldige partner te hebben, jullie zijn een perfect duo.

    Dinie

  5. Dag mevrouw Annie,
    U kent mij niet ,maar door de Amazone site heb ik het gevoel wel iets van u te kennen. Door de ziekte van mijn zusje die net zo oud was als u en ook borstkanker had ben ik terecht gekomen op deze site. Ik hoopte door informatie ( mijn zus was zelf niet bekend op de computer) zo mijn zus beter te kunnen begrijpen en zo nodig ook tips te kunnen geven…en dat is zowel voor haar als mij erg nuttig geweest.
    Helaas is mijn zus vorig jaar overleden ,gelukkig ook met alle nodige zorg van ons als familie, kinderen en haar geweldige man kon ze het leven los laten.
    U ben ik blijven volgen, soms vond ik mezelf wel eens een ” gluurder ” hoor, maar uw positieve en ook realistische kijk op alles bleef me boeien.
    Zelf ben ik door chronische pijn al een paar jaar invalide, maar al is het op heel andere gronden, ook ik kon me aan u optrekken, daar wil ik u hartelijk voor bedanken.
    Wat heeft u prachtige beelden en beeldjes gemaakt, zo mooi om naar te kijken.
    En nu, nu wordt alles anders, ik schrok ervan want ik had het gevoel dat u zo nog heel lang door kon leven, anderen steunen, want ook daar bent u zo lief en goed in geweest, maar u durfde ook daar weer heel realistisch in te blijven, uw medeleven was ook helder en klaar, heel knap vond ik dat.
    Wat zullen ze u als het zover is gaan missen, u bent een amazone van het zuiverste soort.
    Hopelijk mag u dit nog een tijdje door blijven doen, ik merkte wel dat u echt verdriet had als sommige mensen de site wat minder onderhielden, u wil het levenswerk van Maisa die u zo na aan het hart lag niet ten onder zien gaan door ” ontrouw ” aan de site.
    Lieve mevrouw, ” wat staat u er prachtig op met uw nieuwe jurkje ” ik hoop dat alles zo mag blijven gaan zoals u het graag zou willen, dat de tijd die u nog is gegeven vervuld mag zijn door liefde, vrede en innig geluk, samen met uw man kinderen en lief kleindochtertje.
    Dat lichamelijk veel lijden u bespaard mag blijven, met uw heldere geest zult u zelfs velen nog tot steun kunnen zijn, zoals iemand schreef: Mag ik dan ook een beetje bij jou zijn.
    Een oprecht meelevende Sina.

    • Sina, dank je wel voor je mooie en complimenteuse woorden. Ze doen me goed. Ik krijg er het gevoel bij dat ‘mijn missie’ geslaagd is. Toen ik mijn dagboek begon in 2002 schreef ik: ter informatie, ondersteuning en inspiratie. Jij benoemt het, ook bij de amazones hoor ik het vaak dat het zo werkt. Niet dat ik nou extra mijn best doe om die missie waar te maken. Ik schrijf gewoon van me af, wat me helpt afladen, ordenen en verwerken. Ik probeer het in zo helder en goed mogelijke woorden te doen. En dat voor een al wat oudere vrouw, die wel een ‘digitale drempel ‘ over moest om dit dagboek te durven en kunnen schrijven. Wij zijn immers niet opgegroeid met social media. Maar ik heb er geen spijt van dat ik het gedaan heb. Het geeft mezelf en ook anderen dus heel veel. Waardoor ze bij mij komen en mogen blijven komen. Zelfs als ik er niet meer ben!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *