LACONIEK

‘ We doen redelijk laconiek over de dood.
We leven bij de dag ‘.

Uitspraak van de dichter Leo Vroman, een tijdje voor hij dood ging. En waarin ik me heel erg herken. Want zo doen ook wij eigenlijk wel. Het helpt ook ons om de dingen die nog moeten gebeuren om de terminale tijd zo comfortabel mogelijk door te komen redelijk laconiek over ons heen te laten komen.

Afgelopen dinsdag en woensdag werd er hier in huis nl. gehakt, geboord, gefraist. Zeg maar gerust : hevig kabaal gemaakt. Met als winst van al dat geweld eind van de week een aangepaste douche en een traplift.En niet eens alleen voor mij, maar ook Tjeu heeft deze dingen op termijn nodig omdat hij het liefst hier wil blijven wonen. En ik lag lekker boven in bed, met de deuren dicht. Zo heb ik van het kabaal het minst last.

traplift.

douchestoel

Mijn weerstand tegen de thuiszorg is volledig weggenomen. Mijn personal verpleger is heel toegewijd. Toen ik een lekkage had vanuit de drainingang en hem belde kwam hij meteen die dag nog eens naar me toe. Er werd nog eens gedraineerd. De drain opnieuw verzorgd. En toen we vertelden dat we afgelopen zondag met Noa naar het theater zouden gaan zei hij , dan kom ik een uurtje voor vertrek draineren. Dan loop je de minste kans dat je plotseling daar in De Verkade voor verrassingen komt te staan.
.

.

bij deze org. werken mijn specialistisch verpleegkundigen

De andere vrouw die soms komt is ook al zo zorgzaam.Er wordt vaak vocht  afgetapt. Ik maak onvoorstelbaar veel vocht aan. Zo fijn dat ik nu door het draineren weer een plattere buik heb, beter naar het toilet kan, geen pijnlijke dikke darm meer heb.We overleggen elke dag wanneer de beste tijd is dat ze de volgende dag komen.

Thuis-zorg, het is zoveel intiemere zorg dan de klinische zorg in het ziekenhuis. Mijn eigen spulletjes om me heen, bos bloemen op tafel, kaarsjes aan. Ik word meer als mens benaderd, naast ook patient. Door hier in huis te komen komen er mooie gesprekken op gang. Zoals over mijn beelden, onze kleindochter, het gekke gedichtenboek wat ik samen met haar maak.

Afgelopen maandag kreeg ik ‘ smorgens bij het ontbijt ineens vreselijk ‘ de bibber ‘. Mijn bovenlichaan leek wel een espenblad in de storm, zo schudde ik heen en weer. Gelukkig raak ik niet gauw in paniek. Eigenlijk observeerde ik vrij laconiek wat mijn lichaam deed. Ik dacht, dat komt van de kou, het had immers 8 gr. gevroren. en vanaf kind zijn was ik altijd al een koukleum.

koukleum

koukleum

Bovendien ben ik in 2 mnd behoorlijk afgevallen, wel 7 kilo, wat ook kouwelijk maakt.Ik nam toch even koorts op, maar mijn temp.was onder de 37. Met dekbed over me heen op de bank gekropen en lekker warm geworden stopte het hevige bibberen.

E. die voor mij het fotoboek van ‘ oma en noa ‘ gaat maken kwam rond het middaguur met haar man de foto’s op stick zetten en mee lunchen. Vlak na de lunch begon het hevige gebibber weer. Toen opnieuw koorts opgemeten en ineens : 39.7. Ik wist,hier moet ik niet te laconiek over doen. Dus maar meteen het ziekenhuis gebeld. Al gauw belde mijn oncoloog terug en schreef me weer een breed spectrum antibioticum voor , En nu ben ik alweer 2 dagen koortsvrij, dus de kuur slaat aan.

De volgende dag stond ineens onaangekondigd mijn huisarts voor de deur. Mijn oncoloog had haar bericht over zijn actie en gevraagd bij mij langs te gaan. Eigenlijk zou ze komende maandag komen. Zij vertelde hoe gevaarlijk die koorts in mijn situatie, juist ook vanwege die half resistente bacterie, voor mij kan zijn. Want als de kuur niet aan zou slaan zou ik heel snel kunnen overlijden. Gelukkig kon ik haar vertellen dat de koorts dus al weg was. Teken van aanslaan van de kuur. Toch blijven we het natuurlijk nog in de gaten houden

Ook had ze mijn euthanasie verklaring meegenomen. We voerden er een goed gesprek over . We liepen nog eens door wat ik aangegeven had over wat voor mij uitzichtloos, ondraaglijk lijden was. Ook spraken we over nog wel of niet opereren als ik bv een darm afsluiting zou krijgen. Opereren wil ik echt niet meer, maar ingrijpen om mijn kwaliteit van leven te verbeteren nog wel. Vaak betekent dat het bedenken van een alternatief voor een operatie. Het was weer een fijn en verhelderend gesprek waarin we elkaar goed begrepen. Dus ik kon met een gerust hart ter herbevestiging opnieuw bij de datum van dinsdag de verklaring ondertekenen.

Ik slaap nog steeds niet echt goed. Ik slaap heel gemakkelijk in maar slecht door. Lig daarom nachts te vaak TV te kijken. Tjeu heeft vandaag bij de drogist een natuurpreparaat meegebracht. Dat ga ik nu maar eerst even uitproberen voor ik straks een wiet recept krijg van mijn oncoloog.

Het was heel gezellig zondag met Noa naar het theater . we gingen kijken naar de productie expeditie peter pan van Het Laagland.

spreekt voor zich

spreekt voor zich

expeditie peter pan_hetlaagland

Inkijkje in stuk. Gijs liggend in beeld. Zoon van vrienden van ons.

Noa mocht een vriendinnetje meenemen. Ze keken hun ogen uit! Vorig jaar was zo lang stil zitten nog veel moeilijker voor haar. Ikzelf vond het stuk niet zo leuk. Teveel geschreeuw en gooi en smijtwerk. Maar kinderen vinden dat leuk. Ik vond het ook een beetje als los zand aan elkaar hangen. En met te weinig poëtische stukken ertussen. Terwijl dat laatste voor mij nou juist bijdraagt aan de artistieke opvoeding van kinderen. Daarna zijn we bij onze oudste zoon gaan eten. Al met al een dag om van te genieten.

Dus het lukt ons nog goed met alle fijne hulp om ons heen ons hoofd koel te houden. En om hierdoor redelijk laconiek met deze fase van mijn ziekteproces om te gaan.
.

 

4 reacties op “LACONIEK

  1. Lieve Annie
    Via de Amazones (waar ik rond 2012/2013 ook geregeld te vinden was) kwam ik weer op deze site van jou terecht. misschien ken je me nu weer.
    Lieve dappere Annie, ik heb diep respect voor de manier waarop jij met je ziekte blijft omgaan, ik volg je zo af en toe via de Amazones, (kan helaas daar geen berichten meer plaatsen) maar las dat het nu berg afwaarts met je gaat. ik wens je heel veel liefde- warmte- kracht en energie toe voor de tijd die komen gaat.
    liefs en veel sterkte Ria

    • Dank voor je reactie Ria ( strijdertje). Ja, ik herinner je me wel. Het gaat hier naar omstandigheden nog beter dan ik verwacht had. Vandaag nog heerlijk een half uur met jas aan in de tuin in het zonnetje gezeten. Heerlijk die voorjaarszon op mijn gezicht. Ik krijg altijd de koopkriebels bij de eerste lente zonnestralen. Dus vanmiddag ook nog naar intratuin voor grootbloemige violen. Wat een heerlijke geur kwam er vanaf. Mijn dag was weer goed! We zien wel wanneer het sneller bergafwaarts gaat dan het nu gaat. Al ben ik dan ineens pats boem door mijn plafond gezakt, ik ben nog niet door mijn bodem gezakt!

      • en dat bewonder ik nu zo in jou Annie,dat positieve, goed zo! carpe diem. en blijf vooral genieten van de kleine lichtpuntjes die altijd om ons heen zijn, (als je er oog voor hebt) maar dat heb jij gelukkig wel.
        lieve groet

  2. Lieve Annie,
    Wat heb ik toch veel bewondering voor je ! Zoals jij omgaat met je ziekte verdient heel veel respect !
    Ik vind het heel fijn, dat we gisteren bij je geweest zijn!
    Heel veel sterkte en lieve groetjes, ook aan je man Tieu.
    Liefs Nel x x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *