STERVENDE ZWAAN

 

Lieve mensen,

Annie, mijn moeder, is in haar laatste fase aangekomen. Een prachtige zwaan in haar laatste dans.

zwaan

Omdat ze zelf niet in staat is nog berichtjes te plaatsen wil ik jullie met dit bericht graag op de hoogte brengen van haar huidige situatie.

De laatste week is het erg hard gegaan. We zijn van veel rust boven in bed, via slaap pil en tablet/zetpil pijnbestrijding aangekomen bij zorg en verpleging gericht op comfort in het ziekenhuisbed beneden met diverse pompjes (morfine en dormicum) en blaaskatheter. De overige medicijnen worden niet meer toegediend.

Ze wordt / wij worden om-manteld door vrienden en zorgteams om deze laatste fase voor haar zo comfortabel mogelijk te maken. Wij geven haar veel warmte en liefde opdat ze in alle rust haar overgang mag maken.

Martijn

 

 

DRUKKE DAG IN SLAKKENGANG.

Het was vandaag best een drukke dag. Eerst de zorg, liter ascitusvocht afgetapt, gisteren 1,5 liter. Wat een hoeveelheden, ongelooflijk toch dat mijn buik  dat allemaal aanmaakt. Haar meegebrachte foto van de door haarzelf gemaakte zonsopgang van die morgen, die ze digitaal naar me doorstuurde,  maakte me weer blij. Kan ik niet zelf de natuur in, dan wordt de natuur wel bij mij gebracht!

zonsopgang 18 febr.2016

zonsopgang 18 febr.2016

Daarna uitgebreid gedoucht. Heel erg op mijn gemak. Heerlijk zittend op de douchestoel. Wat fijn toch om zonder angst voor vallen lekker onder de warme straal  te zitten. Daarna me met heerlijk geurende olie  ingesmeerd. Het geluk en genieten zit hem in de kleine dingen toch! Ook al was ik best behoorlijk moe erna.

En vanmiddag was mijn fam. vanaf 12.30 hier.Iedereen was gekomen. Ook al hadden sommigen best wel schrik ervoor. Maar ze wilden allemaal komen, juist omdat ik nu ook nog zo aanspreekbaar ben.En van hun gezelschap kan genieten. Zij vonden het moedig van mij. Ook wel van henzelf.
.
Lees verder

O P en A F

Het gaat O P en A F met me.
Maar desondanks zijn de dagen me nog steeds erg de moeite waard.

O P was dat we zondag heerlijk een stukje buiten gewandeld hebben. We kozen een route met twee bankjes voor een tussenstop. En zittend op het eerste bankje hoorden we voor het eerst dit jaar een merel fluiten. Bode van de aankomende lente. Mijn hart sprong op en mijn dag kon niet meer stuk!

O P was ook vorige week vrijdag samen een lekker kopje muntthee drinken op het terras op ons dorpsplein. We hadden van alles te zien, want er werden twee grote carnavalspoppen geplaatst op het plein. We dachten wel: als die de storm maar kunnen doorstaan straks!

carnavalspoppen Rosmalen 2016

carnavalspoppen Rosmalen 2016

A F is dat ik ’s morgens vaak heel erg moe opsta, het echt even duurt voor ik op gang kom. In de middag begin ik pas wat te leven. Ik gebruik dus steeds vaker de traplift en dat voelt dan heerlijk. Mijn bezoekjes zijn ook altijd in de middag gepland. Ook soms wat boodschapjes doen samen.
.

Lees verder

NACHTELIJK BEZOEK

Het was al diep in de nacht op het moment dat we vannacht bezoek kregen van een dokter van de huisartsenpost. We hadden hen gebeld. Want in de avond kreeg ik weer vreselijk de bibbers en schudde in mijn bed heen en weer. Ook de koorts kwam weer opzetten. 38.6  En pas na een half uur bibberen werd mijn lichaam weer kalmer. Maar toen kwam er ineens een toenemende pijn opzetten.

Mijn buik, mijn middenrif , mijn longen , mijn rechter schouder , alles ging steeds meer pijn doen. Het leek wel of mijn bovenlichaam van mijn onderlichaam gezaagd werd. Verschrikkelijk! Zo wilde ik de nacht niet in, dus we belden met de huisartsenpost die een arts langs zouden sturen. Het was heel druk op de huisartsenpost, dus het duurde en duurde voor die huisarts er was. Gelukkig kondigden ze steeds wel telefonisch aan dat ik nog even moest wachten. Er kwamen spoedklussen waar de dood mee gepaard ging tussen door. Ik was dus schijnbaar geen spoed!

huisartsenpost bij dag!

huisartsenpost bij dag!

snelle artsenauto met chauffeur

snelle artsenauto met chauffeur

 

Lees verder

SPETTER , PIETER , PATER ———– STERVEN DOE IK PAS LATER

Het vorige weekend zat vol mooie, betekenisvolle afspraken. Op zaterdag was noa met haar papa hier. Papa studeerde, hij moet 2 febr. voor zijn psychologiestudie tentamen maken. Zondag was de enige en oudste broer van Tjeu hier. Hij is 80 jaar en heel slecht ter been . Maar rijden kan hij nog goed . We wilden elkaar nog face to face spreken en afscheid nemen nu ik nog helder ben.

Wij speelden zaterdag met Noa, kon haar papa rustig studeren. Noa vindt de traplift geweldig. Jullie snappen, het bleef niet bij 1 x ermee naar boven en beneden . Want ze wist fijntjes van alles te verzinnen om er mee bezig te zijn. Als ik bv even in bed ging rusten boven, of de was aanzetten , riep ze: oma, zal ik de lift voor je naar boven laten komen, zodat jij ermee naar beneden kunt?

met de traplift naar boven

met de traplift naar boven

En de douchestoel , daar heeft ze ook al ingezeten. Ik heb twee leuke foto’s ervan gemaakt . Ik heb al regelmatig op de stoel kunnen douchen. Wat was dat heerlijk. Met de ogen dicht voelde ik me al een hele tijd wat wankel op de benen staan. Nu kon ik zittend zonder angstig zijn om te vallen uitgebreid spetteren.

op de douche stoel

op de douche stoel

.

Lees verder

LACONIEK

‘ We doen redelijk laconiek over de dood.
We leven bij de dag ‘.

Uitspraak van de dichter Leo Vroman, een tijdje voor hij dood ging. En waarin ik me heel erg herken. Want zo doen ook wij eigenlijk wel. Het helpt ook ons om de dingen die nog moeten gebeuren om de terminale tijd zo comfortabel mogelijk door te komen redelijk laconiek over ons heen te laten komen.

Afgelopen dinsdag en woensdag werd er hier in huis nl. gehakt, geboord, gefraist. Zeg maar gerust : hevig kabaal gemaakt. Met als winst van al dat geweld eind van de week een aangepaste douche en een traplift.En niet eens alleen voor mij, maar ook Tjeu heeft deze dingen op termijn nodig omdat hij het liefst hier wil blijven wonen. En ik lag lekker boven in bed, met de deuren dicht. Zo heb ik van het kabaal het minst last.

traplift.

douchestoel

Mijn weerstand tegen de thuiszorg is volledig weggenomen. Mijn personal verpleger is heel toegewijd. Toen ik een lekkage had vanuit de drainingang en hem belde kwam hij meteen die dag nog eens naar me toe. Er werd nog eens gedraineerd. De drain opnieuw verzorgd. En toen we vertelden dat we afgelopen zondag met Noa naar het theater zouden gaan zei hij , dan kom ik een uurtje voor vertrek draineren. Dan loop je de minste kans dat je plotseling daar in De Verkade voor verrassingen komt te staan.
.

WIE NIET TWINKELT, HEEFT GEEN LEVEN

Wijze woorden van Anita Baayens, ontdekkingsreizigster, schrijfster en bioloog. Ik las deze woorden van haar in haar reacties op ‘ de tien geboden’ in het katern ‘ DE VERDIEPING ‘ van TROUW. En ik ben het zo met haar eens.

Op mijn ontdekkingsreis naar het einde wil ik niet alleen huilen, kortaangebonden zijn en angstig voor wat komen gaat. Ik wil, naast deze begrijpelijke menselijke emoties die ik natuurlijk ook heb, ook nog zo lang mogelijk blijven twinkelen. Een twinkel die er ook nu nog in mij is. En mij helpt om in mijn uitzichtloze situatie toch zo goed als kan te LEVEN.

twinkelende mandala

Leuk was het inbrengen van de permanente drain niet. De verdovingsspuiten waren pijnlijker dan daarvoor, door het buikvlies steken om het drain slangetje in te brengen was ook pijnlijker. De reden was dat alles er schuin ingestoken moest worden. Dan ga je dus door meer huid, door meer buikvlies volgens de radioloog. Maar zoals altijd was dan ook weer Tjeu daar, mijn steun en toeverlaat, die mijn hand vasthield en oplette hoe het met me ging.
.

Lees verder

OP DE HOOGSTE VERSNELLING

Afgelopen dinsdagochtend voelde ik me heel onrustig worden bij het idee dat ik weer zo’n dikke, opgezwollen, pijnlijke buik zou krijgen. Ik NEIGDE niet meer naar een permante drain, ik WILDE een permanente drain. Maar volgens planning zouden we komende dinsdag eerst  naar de onc, verplk gaan voor uitgebreide informatie. Pas daarna  beslissen.

Maar ik wilde niet meer zo lang wachten, ik wilde hem zo snel mogelijk hebben.

Dit met Tjeu besproken die mij goed begreep. En achter mij stond. Dus ik zette mezelf op de hoogste versnelling en belde heel wat tijd in de rondte.

bellen, bellen, belllen

bellen, bellen, belllen

Mijn eerste telefoontje afgelopen dinsdag was met de onv. Verplk. in het ziekenhuis . Mijn vraag aan haar was of ze eerder tijd voor ons had en of ze het plaatsen van de permanente drain snel kon gaan regelen. Ze kon mijn vraag vanuit die zorgen en onrust over het weer vollopen van mijn buik heel goed invoelen, waardoor ik me echt gehoord voelde. Eerder tijd voor het informatieve gesprek met ons had ze niet, maar ze zou wel meteen die dag er al achteraan gaan om het plaatsen van de drain te gaan regelen.
.
Lees verder

MAG IK DAN BIJ JOU?

Het laatste stukje van dit liedje van Claudia de Breij zingt al dagenlang rond in mijn hoofd

Als het einde komt,
En als ik dan bang ben,
Mag ik dan bij jou?

Als het einde komt,
En als ik dan alleen ben,
Mag ik dan bij jou?

MAG IK DAN BIJ JOU


mag ik dan bij jou

Link om het liedje te beluisteren KLIK HIER

Het ontroert me zo. Niet in het minst omdat Tjeu er onvoorwaardelijk steeds voor me is. Onvoorwaardelijk staat hij steeds naast me waardoor ik op dit moment nog geen echte angst voel..Natuurlijk ben ik geschokt dat ik PATS BOEM ineens door het plafond van mijn levensverlengende behandelingen gezakt ben. Ik leek met 5,5 jaar overleven met uitzaaiingen , mijn fitheid, energie, haast wel onoverwinnelijk. Ook al wist ik natuurlijk wel beter.
.
Lees verder